‘Muzieklessen zorgen voor agressie bij leerlingen’
Stel je eens voor: je staat als eenzame muziekdocent voor een klas met 30 leerlingen, die allemaal even druk en even praatgraag zijn. Links van je zitten 3 jongens op gitaren te rammen, achterin het lokaal gooien meisjes en jongens over met stokjes van een klokkenspel en rechts zit een jochie van ongeveer 12 jaar als een bezetene op het drumstel te spelen. Je loopt een beetje heen en weer, maar zodra je één groepje stil hebt gekregen, begint het andere weer. Gefrustreerd sta je met je handen in het haar voor het schoolbord. De gedachte ‘wat doe ik in hemelsnaam toch verkeerd?’ racet door je hoofd. Op een moment is het gewoon genoeg en schreeuw je boos dat het nu onmiddellijk stil moet zijn. Negenentwintig hoofden kijken je onschuldig, maar toch schuldbewust aan. Behalve dan dat ene jochie met de drumstokjes in z’n handen. Hij maakt nog even vrolijk z’n stukje af en grijnst dan heel braaf naar je. Op zo’n moment kun je wel door de grond zakken van ellende. Is het nou echt zo dat leerlingen je rauw lusten, of lijkt dat maar zo?
Het vak Muziek staat bij de meeste leerlingen bekend als het ‘pretuurtje’ van de dag, waar gekletst, gezongen, gespeeld en aangeklooid mag worden. Het is dan ook erg moeilijk de leerlingen in zo’n grote groep met z’n allen tegelijk te laten musiceren. Voorin doet iedereen misschien nog mee, maar achterin zitten leerlingen maar een beetje te rammen op hun instrumenten. Door deze ‘onee, we moeten luisteren maar we willen niet’-instelling worden leerlingen dan ook vaak erg druk van de les. Maar of ze nou meteen als agressief bestempeld mogen worden? Dat denk ik niet. Het is natuurlijk logisch dat leerlingen druk worden, want muziek is leuk, en hip, en cool. Onder agressie versta ik geweld, boosheid, schreeuwen en ruzie maken. Dit is bij de muziekles zeker niet het geval.
De meeste leerlingen vinden het heerlijk om gewoon even hun energie kwijt te kunnen in iets wat ze eigenlijk heel erg aanspreekt. Door de drukte lijkt het vaak alsof leerlingen het vak zelf helemaal niet leuk vinden, maar stiekem genieten ze van het luisteren en spelen. En, het is natuurlijk geweldig als je die dingen mag doet met een hele groep leeftijdsgenoten die allemaal net zo wild zijn als jij!
Ik denk dus niet dat muzieklessen voor agressie zorgen bij leerlingen. Juist omdat het zo’n ontspannen sfeer is, voelen leerlingen zich op hun gemak en doen ze misschien wat drukker dan ze normaal zijn. En dit hoort ook gewoon, want een stille muziekles is het raarste wat er bestaat.
Bronnen:
-'Muziek helpt tegen agressie' - Anke Michiels, Het Laatste Nieuws - Vrijdag 30 November 2007
http://www.piens.be/downloads/agressie.pdf
-'U houdt het toch niet tegen' - Job ter Steege, M&O - 2000
maandag 31 mei 2010
vrijdag 28 mei 2010
Essay
K3: Vrolijk zingende meisjes met paardenstaartjes, of de kern voor geweldig muziekonderwijs?
Kennis, kunde en kick. Dé belangrijkste aspecten van het muziekonderwijs van tegenwoordig. In een ideale muziekles komen ze alledrie aan bod. Leerlingen weten een hoop van muziek af en leren ook steeds meer bij, ze maken muziek en krijgen er een kick van. Geweldig toch?
Maar vroeger was het beter!?
Muziekonderwijs is ongeveer net zo oud als de muziek zelf. Vroeger was het al zo dat muziek mondeling of schriftelijk werd overgedragen, dit gebeurt nog steeds bij primitieve volkeren. In de middeleeuwen lag muziekonderwijs voornamelijk in de handen van kloosters en kerken. Later was het heel normaal dat rijke ouders beroepsmuzikanten betaalden om hun kinderen les te geven. Muziekonderwijs was dus vooral weggelegd voor kinderen met rijke ouders.
In de jaren ´30 wordt door muziekpedagoog Willem Gehrels de volksmuziekschool opgericht, met de gedachte: ´muziekonderwijs moet voor ieder kind toegankelijk zijn´. Zijn doel was kinderen van minder vermogende ouders de gelegenheid te bieden muziekles te volgen. Hij deed baanbrekend werk op gebied van de muzikale vorming van kinderen. Zijn Methode Gehrels was één van de eerste complete didactische zangmethodes voor het onderwijs, uitgaand van zingen van volksliederen en strevend naar een algemeen muzikale vorming van het kind.
Echte muzieklessen komen pas na de Tweede Wereldoorlog. Op de basisschool begint het met een muziekuurtje in de kleuterklassen, en later worden muziekscholen steeds toegankelijker.
In 1971 dient zich een nieuwe reeks muziekonderwijskundige vernieuwingen aan. Muziek wordt een eindexamenvak, er wordt gebruik gemaakt van grafische notaties, de popmuziek wordt steeds meer gewaardeerd, muziek wordt een maatschappelijk verschijnsel en muziek wordt een vorm van expressie. De Gouden Eeuw voor de muziek dus!
In het voortgezet onderwijs wekte muziek steeds minder zorgen op bij de schoolleiding, in het basisonderwijs was de situatie helaas nog niet opgeklaard. Te weinig geld, een politiek die het nog niet eens was over de noodzaak van muziekles in het basisonderwijs en te weinig beschikbare middelen. De vicieuze cirkel bleef nog even doorgaan.
Vanaf de jaren ’80 waren er weer nieuwe, opwindende ontwikkelingen. Minister Deetman zorgt er met enorme bezuinigingen voor dat alle leuke dingen de jaren ’70 om zeep worden geholpen. De studie ‘Schoolmuziek’ wordt steeds meer uitgekleed. Daar gaat de kennis over muziek. Zo wordt het toch nooit kunde en kick?
Hoe is het dan nu?
Tegenwoordig gaat het beter met het Nederlandse muziekonderwijs. Muziek is steeds vaker een eindexamenvak, de meeste leerlingen krijgen al muziekles in de eerste klassen van de basisschool en de opleiding tot muziekdocent wordt een steeds vaker gekozen studie. Muziek is in het middelbaar onderwijs zelfs een verplicht deel van de basisvorming geworden. Toch lukt het sommige scholen niet om muziekles te geven wegens financiële tekortkomingen, maar dit wordt weer gecompenseerd door de vele muziekscholen. Het niveau van de kennis en kunde op muzikaal gebied is dus nog niet optimaal. Maar, er wordt aan gewerkt.
Groei. Wanneer wordt de economie nou eindelijk eens volwassen?
Nu u deze historische schets van het Nederlandse muziekonderwijs heeft gelezen, valt u misschien op dat de problemen in het muziekonderwijs vaak liggen aan bezuinigingen en de economie. Vaak hebben scholen te weinig geld om goede muzieklessen mogelijk te maken. Jammer, vind ik persoonlijk. ‘Want muziek is belangrijk voor de persoonlijkheidsontwikkeling’, zegt professor Hintz, ‘general manager’ van de YAMAHA Muziekschool in Zwolle. ‘Muziek kan veel sociale problemen oplossen of tenminste verzachten. In klassen waar regelmatig muziekonderwijs wordt gegeven zijn er vaak weinig leerlingen die uit de boot vallen en zijn de leerlingen over het algemeen evenwichtiger, toleranter en voorzichtiger in de omgang met anderen. En juist deze eigenschappen kan de huidige maatschappij goed gebruiken.’, aldus professor Hintz.
Dus waarom zou de politiek zo’n probleem maken van alle economische zaken rondom muziekonderwijs? Natuurlijk, soms kan het niet anders, maar wat mij vooral ook stoort, is het feit dat problemen niet opgelost worden. Soms is er eindelijk een oplossing, maar die valt na een tijdje alweer in het water. Dit is ook zo met onderwijs in het algemeen. Elke keer moeten er weer bezuinigingen komen, omdat de overheid z’n eigen schulden anders niet kan betalen. Dit is vreemd, want onderwijs is zo belangrijk. Misschien zit de volgende generatie topadvocaten en geweldige doctoren nu wel op de basisschool, maar is er later geen geld voor hen om naar een goede school te gaan.
Wat mij betreft mag de politiek geen bezuinigingen meer doen op het onderwijssysteem, omdat deze ernstige gevolgen kunnen hebben voor het niveau van het onderwijs: de kennis en de kunde gaat hierdoor omlaag.
Dit is een mooie dag om knopen door te hakken
Kick, hoort dat bij muziekonderwijs? Is het niet veel belangrijker om dingen te leren en te kunnen, dan dat je er voldoening van krijgt? Wat mij betreft is de kick het belangrijkste doel van een muziekles.
Net heeft u gelezen dat het in het Nederlandse muziekonderwijs van vroeger vooral draaide om de kennis en de kunde, men leek de kick toen nog niet belangrijk te vinden. Hoeveel men wist van muziek en wat ze ermee konden was veel meer aan de orde. Het deed er niet toe of het leuk was. Misschien is dit ook één van de redenen waarom muziekonderwijs niet de grootste prioriteit op scholen was. Persoonlijk denk ik dat muziek zo vaak werd gezien als ‘een onbelangrijke hobby’ of ‘iets voor mensen die niks beters te doen hebben’.
Waarom is ‘kick’ voor mij dan zo belangrijk? Zie het als een vicieuze cirkel. Kennis wordt omgezet in kunde en hiervan krijg je een kick. Door die kick wil je meer leren en doen, en als dit weer lukt, krijg je weer een kick. Zo is de cirkel weer rond.
En/en: Het kan WEL
K3, kennis, kunde, kick. Ze staan los van elkaar, maar ze verbinden elkaar ook. Voor mij is de volgorde kennis-kunde-kick.
Een grote fout die vaak wordt gemaakt door muziekdocenten, is het overschatten van de kennis die leerlingen over muziek hebben. Leerlingen weten soms niet wat ze nou precies aan het doen zijn. Erg jammer, want ze kunnen zoveel leren van de muzieklessen. Maar als ze eenmaal de goede kennis beheersen, kunnen ze dit omzetten in kunde. Door muziek te maken kunnen de leerlingen kijken of ze de informatie hebben begrepen. De docent blijft nog steeds coach en helpt waar nodig. Als de leerlingen uiteindelijk snappen waar ze mee bezig zijn en het ook lukt, komen we aan bij punt drie op de lijst: de kick. De voldoening die je krijgt van muziek maken en begrijpen wat je doet. Briljante vondst, K3!
Leve het hiernumaals
De kern van muziekonderwijs: jezelf zijn, laten zien wat je in huis hebt en nog meer kennis vergaren om dit later weer te kunnen omzetten in kunde. Muziekonderwijs moet beter worden, het is zo jammer als je zoiets moois bij de leerlingen weghaalt.
Wat ik als muziekdocent in wording heb gemerkt bij mijn stage op de middelbare school, is dat de leerlingen zo blij worden van muziek. Zo graag willen laten zien wat ze kunnen en hebben geleerd. Zoveel meer waardering krijgen voor verschillende muziekstijlen. En nog het belangrijkste van muziekonderwijs: het is uniek. Bij geen enkel ander vak kun je jezelf en je emoties zo goed uiten.
En dat maakt het zo geweldig.
Bronnenlijst:
Internet:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Muziekonderwijs
http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Gehrels
http://www.yamahamuziekschoolzwolle.nl/index.php?page=wonderlandmuziek
Artikel uit de reader:
‘COOL’- Job ter Steege
Aantal woorden: 1206
Kennis, kunde en kick. Dé belangrijkste aspecten van het muziekonderwijs van tegenwoordig. In een ideale muziekles komen ze alledrie aan bod. Leerlingen weten een hoop van muziek af en leren ook steeds meer bij, ze maken muziek en krijgen er een kick van. Geweldig toch?
Maar vroeger was het beter!?
Muziekonderwijs is ongeveer net zo oud als de muziek zelf. Vroeger was het al zo dat muziek mondeling of schriftelijk werd overgedragen, dit gebeurt nog steeds bij primitieve volkeren. In de middeleeuwen lag muziekonderwijs voornamelijk in de handen van kloosters en kerken. Later was het heel normaal dat rijke ouders beroepsmuzikanten betaalden om hun kinderen les te geven. Muziekonderwijs was dus vooral weggelegd voor kinderen met rijke ouders.
In de jaren ´30 wordt door muziekpedagoog Willem Gehrels de volksmuziekschool opgericht, met de gedachte: ´muziekonderwijs moet voor ieder kind toegankelijk zijn´. Zijn doel was kinderen van minder vermogende ouders de gelegenheid te bieden muziekles te volgen. Hij deed baanbrekend werk op gebied van de muzikale vorming van kinderen. Zijn Methode Gehrels was één van de eerste complete didactische zangmethodes voor het onderwijs, uitgaand van zingen van volksliederen en strevend naar een algemeen muzikale vorming van het kind.
Echte muzieklessen komen pas na de Tweede Wereldoorlog. Op de basisschool begint het met een muziekuurtje in de kleuterklassen, en later worden muziekscholen steeds toegankelijker.
In 1971 dient zich een nieuwe reeks muziekonderwijskundige vernieuwingen aan. Muziek wordt een eindexamenvak, er wordt gebruik gemaakt van grafische notaties, de popmuziek wordt steeds meer gewaardeerd, muziek wordt een maatschappelijk verschijnsel en muziek wordt een vorm van expressie. De Gouden Eeuw voor de muziek dus!
In het voortgezet onderwijs wekte muziek steeds minder zorgen op bij de schoolleiding, in het basisonderwijs was de situatie helaas nog niet opgeklaard. Te weinig geld, een politiek die het nog niet eens was over de noodzaak van muziekles in het basisonderwijs en te weinig beschikbare middelen. De vicieuze cirkel bleef nog even doorgaan.
Vanaf de jaren ’80 waren er weer nieuwe, opwindende ontwikkelingen. Minister Deetman zorgt er met enorme bezuinigingen voor dat alle leuke dingen de jaren ’70 om zeep worden geholpen. De studie ‘Schoolmuziek’ wordt steeds meer uitgekleed. Daar gaat de kennis over muziek. Zo wordt het toch nooit kunde en kick?
Hoe is het dan nu?
Tegenwoordig gaat het beter met het Nederlandse muziekonderwijs. Muziek is steeds vaker een eindexamenvak, de meeste leerlingen krijgen al muziekles in de eerste klassen van de basisschool en de opleiding tot muziekdocent wordt een steeds vaker gekozen studie. Muziek is in het middelbaar onderwijs zelfs een verplicht deel van de basisvorming geworden. Toch lukt het sommige scholen niet om muziekles te geven wegens financiële tekortkomingen, maar dit wordt weer gecompenseerd door de vele muziekscholen. Het niveau van de kennis en kunde op muzikaal gebied is dus nog niet optimaal. Maar, er wordt aan gewerkt.
Groei. Wanneer wordt de economie nou eindelijk eens volwassen?
Nu u deze historische schets van het Nederlandse muziekonderwijs heeft gelezen, valt u misschien op dat de problemen in het muziekonderwijs vaak liggen aan bezuinigingen en de economie. Vaak hebben scholen te weinig geld om goede muzieklessen mogelijk te maken. Jammer, vind ik persoonlijk. ‘Want muziek is belangrijk voor de persoonlijkheidsontwikkeling’, zegt professor Hintz, ‘general manager’ van de YAMAHA Muziekschool in Zwolle. ‘Muziek kan veel sociale problemen oplossen of tenminste verzachten. In klassen waar regelmatig muziekonderwijs wordt gegeven zijn er vaak weinig leerlingen die uit de boot vallen en zijn de leerlingen over het algemeen evenwichtiger, toleranter en voorzichtiger in de omgang met anderen. En juist deze eigenschappen kan de huidige maatschappij goed gebruiken.’, aldus professor Hintz.
Dus waarom zou de politiek zo’n probleem maken van alle economische zaken rondom muziekonderwijs? Natuurlijk, soms kan het niet anders, maar wat mij vooral ook stoort, is het feit dat problemen niet opgelost worden. Soms is er eindelijk een oplossing, maar die valt na een tijdje alweer in het water. Dit is ook zo met onderwijs in het algemeen. Elke keer moeten er weer bezuinigingen komen, omdat de overheid z’n eigen schulden anders niet kan betalen. Dit is vreemd, want onderwijs is zo belangrijk. Misschien zit de volgende generatie topadvocaten en geweldige doctoren nu wel op de basisschool, maar is er later geen geld voor hen om naar een goede school te gaan.
Wat mij betreft mag de politiek geen bezuinigingen meer doen op het onderwijssysteem, omdat deze ernstige gevolgen kunnen hebben voor het niveau van het onderwijs: de kennis en de kunde gaat hierdoor omlaag.
Dit is een mooie dag om knopen door te hakken
Kick, hoort dat bij muziekonderwijs? Is het niet veel belangrijker om dingen te leren en te kunnen, dan dat je er voldoening van krijgt? Wat mij betreft is de kick het belangrijkste doel van een muziekles.
Net heeft u gelezen dat het in het Nederlandse muziekonderwijs van vroeger vooral draaide om de kennis en de kunde, men leek de kick toen nog niet belangrijk te vinden. Hoeveel men wist van muziek en wat ze ermee konden was veel meer aan de orde. Het deed er niet toe of het leuk was. Misschien is dit ook één van de redenen waarom muziekonderwijs niet de grootste prioriteit op scholen was. Persoonlijk denk ik dat muziek zo vaak werd gezien als ‘een onbelangrijke hobby’ of ‘iets voor mensen die niks beters te doen hebben’.
Waarom is ‘kick’ voor mij dan zo belangrijk? Zie het als een vicieuze cirkel. Kennis wordt omgezet in kunde en hiervan krijg je een kick. Door die kick wil je meer leren en doen, en als dit weer lukt, krijg je weer een kick. Zo is de cirkel weer rond.
En/en: Het kan WEL
K3, kennis, kunde, kick. Ze staan los van elkaar, maar ze verbinden elkaar ook. Voor mij is de volgorde kennis-kunde-kick.
Een grote fout die vaak wordt gemaakt door muziekdocenten, is het overschatten van de kennis die leerlingen over muziek hebben. Leerlingen weten soms niet wat ze nou precies aan het doen zijn. Erg jammer, want ze kunnen zoveel leren van de muzieklessen. Maar als ze eenmaal de goede kennis beheersen, kunnen ze dit omzetten in kunde. Door muziek te maken kunnen de leerlingen kijken of ze de informatie hebben begrepen. De docent blijft nog steeds coach en helpt waar nodig. Als de leerlingen uiteindelijk snappen waar ze mee bezig zijn en het ook lukt, komen we aan bij punt drie op de lijst: de kick. De voldoening die je krijgt van muziek maken en begrijpen wat je doet. Briljante vondst, K3!
Leve het hiernumaals
De kern van muziekonderwijs: jezelf zijn, laten zien wat je in huis hebt en nog meer kennis vergaren om dit later weer te kunnen omzetten in kunde. Muziekonderwijs moet beter worden, het is zo jammer als je zoiets moois bij de leerlingen weghaalt.
Wat ik als muziekdocent in wording heb gemerkt bij mijn stage op de middelbare school, is dat de leerlingen zo blij worden van muziek. Zo graag willen laten zien wat ze kunnen en hebben geleerd. Zoveel meer waardering krijgen voor verschillende muziekstijlen. En nog het belangrijkste van muziekonderwijs: het is uniek. Bij geen enkel ander vak kun je jezelf en je emoties zo goed uiten.
En dat maakt het zo geweldig.
Bronnenlijst:
Internet:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Muziekonderwijs
http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Gehrels
http://www.yamahamuziekschoolzwolle.nl/index.php?page=wonderlandmuziek
Artikel uit de reader:
‘COOL’- Job ter Steege
Aantal woorden: 1206
woensdag 28 april 2010
Lucky day!
Okee, okee, toch maar weer eens een blog schrijven. Na 3 maanden totaal geen inspiratie, tijd of zin te hebben gehad vertel ik over m'n stage op Het Nieuw Lyceum in Bilthoven. Inmiddels loop ik daar met Selini al 2 maanden stage en ik vermaak me er prima!
Vandaag was een heerlijke dag! Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik op zag tegen vandaag, omdat ik 'Lucky' van Jason Mraz en Colbie Caillat moest aanleren. Deze is op z'n zachtst gezegd niet heel makkelijk, dus ik was best gestresst.
Ik stond vanochtend om half 6 op, en om 10 over 7 zat ik in de trein richting Utrecht. Onderweg even Selini opgepikt op station Overvecht en samen reisden we gezellig verder naar Bilthoven.
Om kwart over 8 ging de bel en meteen stormde een hele kudde binnen, ook wel een brugklas Havo genoemd. Ze gingen zitten en bleven vervolgens nog even doorkwebbelen. Selini en ik geven deze klas samen les, omdat het, zoals misschien al duidelijk was, een hele drukke klas is. Ik begon met een luisteropdracht bij het nummer 'Lucky'. Normaal gesproken is deze klas heel moeilijk stil te krijgen, maar ik heb geleerd dat ik gewoon net zolang voor de klas moet staan tot het stil is. En ja hoor, na 2 minuten was het gewoon stil! Van Lennard, onze stagebegeleider, hadden we de tip gekregen om de klas gemengd neer te zetten, dus begon ik met wisselen van jongens en meisjes. Na veel gezanik en gezeur gingen ze eindelijk goed zitten en kon ik beginnen.
Na de luisteropdracht was het Selini's beurt om het lied aan te leren. Dit ging niet heel snel, omdat de leerlingen heel onrustig waren. Misschien kwam het doordat Selini opeens de les overnam, of omdat ze gemengd zaten, ik weet het niet. Het was moeilijk om ze stil te krijgen, maar toen het eindelijk gelukt was, was het liedje zo aangeleerd.
Nadat Selini het liedje had aangeleerd, was het mijn beurt om een opdracht te geven waar ze een cijfer voor krijgen. Ze moeten over 3 weken in de les hun eigen versie van het nummer 'Don't worry, be happy' laten horen. Er was alleen één probleem: ze werden niet stil, begonnen te lopen en hun liedmap weg te zetten. Ik heb toen echt streng moeten optreden, wat ik liever niet doe, omdat ik de sfeer goed wil houden. Gelukkig werkte het wel, ze begrepen de opdracht en zo was de les toch nog goed afgelopen. Kan iemand mij misschien een tip geven over het streng zijn? Ik begin het inmiddels aardig door te krijgen, maar is er ook een andere manier om de aandacht van de leerlingen bij mij te houden zonder boos te worden?
Het was inmiddels 9 uur, dat betekende dus dat het tijd was voor mijn klas! Ook dit is een brugklas, maar dan Gymnasium. Ze zijn gemotiveerd, pikken dingen snel op en zijn ook nog eens heel gezellig!
Ik begon met dezelfde luisteropdracht als die ik eerst had gedaan, en dat verliep gewoon goed. Daarna moest ik Lucky aanleren. Ik had het geluk dat mijn klas het nummer al vrij goed kende, dus het aanleren ging vrij makkelijk en snel. Er was alleen één probleem. In het lied zingen Jason en Colbie soms alleen een stuk, en het was de bedoeling dat de jongens Jason's deel, en de meisjes Colbie's deel zouden zingen. 'Maar mevrouw, we zijn sporters, geen zangers!', werd er al demonstratief geroepen door een jongen die Niels heet. Ik liet het toch even zo, maar kwam er al vrij snel achter dat het gewoon niet lekker liep. De klas werd een beetje onrustig, maar opeens hoor ik een stem naast me: 'Mevrouw, mogen de meisjes anders met ons meezingen?' Dat leek me een prima idee, dus probeerde ik dat. Het klonk direct een stuk beter! Dat merkte Niels ook: 'Juf, u bent geweldig!' Leuk hè, leerlingen? =)
Vandaag was een heerlijke dag! Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik op zag tegen vandaag, omdat ik 'Lucky' van Jason Mraz en Colbie Caillat moest aanleren. Deze is op z'n zachtst gezegd niet heel makkelijk, dus ik was best gestresst.
Ik stond vanochtend om half 6 op, en om 10 over 7 zat ik in de trein richting Utrecht. Onderweg even Selini opgepikt op station Overvecht en samen reisden we gezellig verder naar Bilthoven.
Om kwart over 8 ging de bel en meteen stormde een hele kudde binnen, ook wel een brugklas Havo genoemd. Ze gingen zitten en bleven vervolgens nog even doorkwebbelen. Selini en ik geven deze klas samen les, omdat het, zoals misschien al duidelijk was, een hele drukke klas is. Ik begon met een luisteropdracht bij het nummer 'Lucky'. Normaal gesproken is deze klas heel moeilijk stil te krijgen, maar ik heb geleerd dat ik gewoon net zolang voor de klas moet staan tot het stil is. En ja hoor, na 2 minuten was het gewoon stil! Van Lennard, onze stagebegeleider, hadden we de tip gekregen om de klas gemengd neer te zetten, dus begon ik met wisselen van jongens en meisjes. Na veel gezanik en gezeur gingen ze eindelijk goed zitten en kon ik beginnen.
Na de luisteropdracht was het Selini's beurt om het lied aan te leren. Dit ging niet heel snel, omdat de leerlingen heel onrustig waren. Misschien kwam het doordat Selini opeens de les overnam, of omdat ze gemengd zaten, ik weet het niet. Het was moeilijk om ze stil te krijgen, maar toen het eindelijk gelukt was, was het liedje zo aangeleerd.
Nadat Selini het liedje had aangeleerd, was het mijn beurt om een opdracht te geven waar ze een cijfer voor krijgen. Ze moeten over 3 weken in de les hun eigen versie van het nummer 'Don't worry, be happy' laten horen. Er was alleen één probleem: ze werden niet stil, begonnen te lopen en hun liedmap weg te zetten. Ik heb toen echt streng moeten optreden, wat ik liever niet doe, omdat ik de sfeer goed wil houden. Gelukkig werkte het wel, ze begrepen de opdracht en zo was de les toch nog goed afgelopen. Kan iemand mij misschien een tip geven over het streng zijn? Ik begin het inmiddels aardig door te krijgen, maar is er ook een andere manier om de aandacht van de leerlingen bij mij te houden zonder boos te worden?
Het was inmiddels 9 uur, dat betekende dus dat het tijd was voor mijn klas! Ook dit is een brugklas, maar dan Gymnasium. Ze zijn gemotiveerd, pikken dingen snel op en zijn ook nog eens heel gezellig!
Ik begon met dezelfde luisteropdracht als die ik eerst had gedaan, en dat verliep gewoon goed. Daarna moest ik Lucky aanleren. Ik had het geluk dat mijn klas het nummer al vrij goed kende, dus het aanleren ging vrij makkelijk en snel. Er was alleen één probleem. In het lied zingen Jason en Colbie soms alleen een stuk, en het was de bedoeling dat de jongens Jason's deel, en de meisjes Colbie's deel zouden zingen. 'Maar mevrouw, we zijn sporters, geen zangers!', werd er al demonstratief geroepen door een jongen die Niels heet. Ik liet het toch even zo, maar kwam er al vrij snel achter dat het gewoon niet lekker liep. De klas werd een beetje onrustig, maar opeens hoor ik een stem naast me: 'Mevrouw, mogen de meisjes anders met ons meezingen?' Dat leek me een prima idee, dus probeerde ik dat. Het klonk direct een stuk beter! Dat merkte Niels ook: 'Juf, u bent geweldig!' Leuk hè, leerlingen? =)
zaterdag 6 februari 2010
Nieuw hoofdvak, nieuwe blog!
Afgelopen woensdag kregen we van Erszi de opdracht om een nieuw bericht te schrijven op onze blogs. Je moest iets schrijven over hoe jij was als middelbare scholier in de eerste 2 jaar, en iets over je beste en slechtste docent.
Ik begin met een anekdote over mij als scholier.
Woensdagmiddag, schooljaar 2004/2005. We staan met z'n allen voor een lokaal dat op het rooster 'L004' genoemd wordt. We krijgen voor het eerst muziekles van een leraar met de naam 'HSK'. Na een paar minuten komt er een vriendelijk uitziende man met een bril aanlopen. Hij doet de deur open en we lopen naar binnen. Achterin het lokaal zien we een piano, een heleboel gitaren, een drumstel, een mini-orgeltje en een kast vol kleinere instrumenten staan. Als iedereen zijn plekje heeft gevonden, stelt de man zich voor als Jan-Cees Heijstek. Hij vraagt iedereen om zich voor te stellen en te vertellen wat onze ervaring met muziek is. Uiteindelijk kom ik ook aan de beurt, en vertel dat ik al 5 jaar piano speel. Ik word gevraagd om achter de piano plaats te nemen en een stukje te spelen, maar zo verlegen als ik ben, bedank ik vriendelijk en staar met een rood hoofd naar de grond.
Zo begon het dus ooit. Ik was een ontzettend verlegen leerling die eigenlijk niet zoveel zei. Dat veranderde pas na het eerste jaar.
Op een middag moest ik samen met een klasgenoot het lokaal opruimen, en die klasgenoot vroeg aan mij om een liedje te spelen op de piano. Ik had heel toevallig de bladmuziek van de Flintstones bij me, omdat ik na schooltijd pianoles zou hebben. Ik ging zitten en speelde het voor. Opeens komt meneer Heijstek achter me staan met een enorm metalen gevaarte in z'n handen. Het is een trombone, weet ik me nog te herinneren van een toets over blaasinstrumenten. Ik begin opnieuw te spelen en hij doet mee. Het was zo leuk om te doen, dat ik voortaan met de muzieklessen nooit meer zo verlegen was en altijd vrolijk meedeed.
Later deed ik ook mee met de Adventsvieringen en de befaamde Talentenjacht op College de Heemlanden. En van die verlegenheid was ik zo goed als af! =)
Goed, opdracht nummer 2. Ik mocht geen namen noemen, want stel je voor dat een docent dit leest en denkt: Hee, die Esther, wat een rotleerling is dat eigenlijk! =P
Mijn beste docent:
Mijn Duits docent in de 4e en 5e. Voordat ik in de 4e zat, kwam ik hem eigenlijk altijd tegen in de gang. Ik had geen idee wie het was, maar hij zei altijd vriendelijk gedag. Toen ik dus in de 4e kwam vond ik het heel grappig om hem als docent te hebben!
Waarom hij nou mijn favoriet was? Hij bracht alle dingen altijd met humor, maar ook niet te erg. Zijn lessen waren altijd erg gezellig, hij legde alles super uit, en door hem had ik ook de motivatie om meer voor Duits te doen. Ik deed altijd samen met een vriendin m'n mondeling, en ik vond het nooit erg om het door hem te laten beoordelen, omdat zelfs het tentamineren gezellig was! Hij had in zijn les altijd een paar periodes van stilte, dan mocht je ook echt niks zeggen, en dat werkte voor mij super, want door die stilte kon ik me heel goed concentreren en liep ik vaak voor met m'n huiswerk. Hij zorgde er vaak voor dat iedereen het naar z'n zin had in de les.
Ik kom 'm nu nog regelmatig tegen op de fiets, en ook dan zegt hij nog altijd vriendelijk gedag. Echt, deze docent vind ik super!
Mijn slechtste docent:
In de derde had ik scheikunde van een docent die pas was komen werken op mijn school. We vonden 'm in het begin van het jaar allemaal een beetje een vreemd mannetje, hij droeg altijd dezelfde kleding waar steeds viezere vlekken op verschenen. Ook was hij altijd chagrijnig en dat demotiveerde iedereen. Hij vond dat leerlingen de hele les heel stil moesten werken, geen enkel woord mochten zeggen en als ze hulp wilden, ze maar na schooltijd bij 'm langs moesten komen, en zelfs dan liever niet. Na een paar weken hadden we het echt helemaal gehad, onze eerste toets was door iedereen heel slecht gemaakt en we begrepen echt niks van de stof. Maar weet je wat me nog het meest irriteerde? Dat hij altijd met die eeuwige nietmachine op het bord stond te meppen om de aandacht te krijgen! En meestal ging dat gepaard met een paar scheldwoorden. Uiteindelijk is hij ontslagen, en ik moet eerlijk zeggen: Ik was blij dat ik van 'm af was.
Ik begin met een anekdote over mij als scholier.
Woensdagmiddag, schooljaar 2004/2005. We staan met z'n allen voor een lokaal dat op het rooster 'L004' genoemd wordt. We krijgen voor het eerst muziekles van een leraar met de naam 'HSK'. Na een paar minuten komt er een vriendelijk uitziende man met een bril aanlopen. Hij doet de deur open en we lopen naar binnen. Achterin het lokaal zien we een piano, een heleboel gitaren, een drumstel, een mini-orgeltje en een kast vol kleinere instrumenten staan. Als iedereen zijn plekje heeft gevonden, stelt de man zich voor als Jan-Cees Heijstek. Hij vraagt iedereen om zich voor te stellen en te vertellen wat onze ervaring met muziek is. Uiteindelijk kom ik ook aan de beurt, en vertel dat ik al 5 jaar piano speel. Ik word gevraagd om achter de piano plaats te nemen en een stukje te spelen, maar zo verlegen als ik ben, bedank ik vriendelijk en staar met een rood hoofd naar de grond.
Zo begon het dus ooit. Ik was een ontzettend verlegen leerling die eigenlijk niet zoveel zei. Dat veranderde pas na het eerste jaar.
Op een middag moest ik samen met een klasgenoot het lokaal opruimen, en die klasgenoot vroeg aan mij om een liedje te spelen op de piano. Ik had heel toevallig de bladmuziek van de Flintstones bij me, omdat ik na schooltijd pianoles zou hebben. Ik ging zitten en speelde het voor. Opeens komt meneer Heijstek achter me staan met een enorm metalen gevaarte in z'n handen. Het is een trombone, weet ik me nog te herinneren van een toets over blaasinstrumenten. Ik begin opnieuw te spelen en hij doet mee. Het was zo leuk om te doen, dat ik voortaan met de muzieklessen nooit meer zo verlegen was en altijd vrolijk meedeed.
Later deed ik ook mee met de Adventsvieringen en de befaamde Talentenjacht op College de Heemlanden. En van die verlegenheid was ik zo goed als af! =)
Goed, opdracht nummer 2. Ik mocht geen namen noemen, want stel je voor dat een docent dit leest en denkt: Hee, die Esther, wat een rotleerling is dat eigenlijk! =P
Mijn beste docent:
Mijn Duits docent in de 4e en 5e. Voordat ik in de 4e zat, kwam ik hem eigenlijk altijd tegen in de gang. Ik had geen idee wie het was, maar hij zei altijd vriendelijk gedag. Toen ik dus in de 4e kwam vond ik het heel grappig om hem als docent te hebben!
Waarom hij nou mijn favoriet was? Hij bracht alle dingen altijd met humor, maar ook niet te erg. Zijn lessen waren altijd erg gezellig, hij legde alles super uit, en door hem had ik ook de motivatie om meer voor Duits te doen. Ik deed altijd samen met een vriendin m'n mondeling, en ik vond het nooit erg om het door hem te laten beoordelen, omdat zelfs het tentamineren gezellig was! Hij had in zijn les altijd een paar periodes van stilte, dan mocht je ook echt niks zeggen, en dat werkte voor mij super, want door die stilte kon ik me heel goed concentreren en liep ik vaak voor met m'n huiswerk. Hij zorgde er vaak voor dat iedereen het naar z'n zin had in de les.
Ik kom 'm nu nog regelmatig tegen op de fiets, en ook dan zegt hij nog altijd vriendelijk gedag. Echt, deze docent vind ik super!
Mijn slechtste docent:
In de derde had ik scheikunde van een docent die pas was komen werken op mijn school. We vonden 'm in het begin van het jaar allemaal een beetje een vreemd mannetje, hij droeg altijd dezelfde kleding waar steeds viezere vlekken op verschenen. Ook was hij altijd chagrijnig en dat demotiveerde iedereen. Hij vond dat leerlingen de hele les heel stil moesten werken, geen enkel woord mochten zeggen en als ze hulp wilden, ze maar na schooltijd bij 'm langs moesten komen, en zelfs dan liever niet. Na een paar weken hadden we het echt helemaal gehad, onze eerste toets was door iedereen heel slecht gemaakt en we begrepen echt niks van de stof. Maar weet je wat me nog het meest irriteerde? Dat hij altijd met die eeuwige nietmachine op het bord stond te meppen om de aandacht te krijgen! En meestal ging dat gepaard met een paar scheldwoorden. Uiteindelijk is hij ontslagen, en ik moet eerlijk zeggen: Ik was blij dat ik van 'm af was.
woensdag 16 december 2009
M'n laatste stagedag op De Boemerang.
Woensdag 16 december, 5 voor half 9 's ochtends. Voor het laatst loop ik het vertrouwde schoolplein op van de basisschool waar ik de afgelopen 11 weken stage heb gelopen. Juf Nienke, die pleinwacht is vandaag, zegt me vrolijk gedag en doet de deur voor me open. Ik loop gelijk naar boven, naar het lokaal van groep 4/5, gooi m'n spullen neer en terwijl de bel gaat loop ik richting de trap om de kinderen op te vangen. Ik zeg juf Lesley gedag en loop naar beneden om thee te halen. Wendy is inmiddels ook aangekomen en samen met d'r loop ik weer naar boven.
Wat hierboven staat was eigenlijk een soort vaste routine geworden. Ik ga het wel missen!
Maar goed, de blog moet natuurlijk ook gaan over je les, dus daar vertel ik nu over. Vandaag kwam Christiane voor de laatste keer bij ons kijken. Nadat ik thee voor d'r had gehaald gingen we bij Wendy's les kijken. Ze begon met een aantal geluiden die een drumstel maken, en de kinderen moesten op een plaatje aanwijzen waar die geluiden vandaan kwamen. Daarna moesten ze een drumstel nadoen. Als tweede deel had Wendy het aanleren van het liedje 'Dichtbij de kerstboom' gepland, waarbij ze een soort tekening had met 'trappetjes' die de toonhoogte aangaven die bij de woorden hoorden. Haar les was erg leuk om te zien!
Rond 10 over 11 liep ik even m'n klaslokaal in om m'n flesje water te pakken, zie ik opeens alle kinderen hun spullen opruimen. Toen realiseerde ik me pas dat het al tijd was om les te geven! Ik pakte snel m'n spullen, riep Christiane en Wendy naar binnen en begon met m'n les. Ik vertelde de kinderen dat het de laatste keer was dat ik muziekles zou geven aan ze. De nodige 'Ah's' en 'Jammer!'s' werden geroepen, want het is natuurlijk ook wel jammer, niet alleen voor hen, maar ook voor mij. Ik vroeg de kinderen wat ze nou het allerleukst vonden wat we gedaan hebben. Heel veel kinderen vonden alle liedjes heel leuk, maar ook de instrumenten- en bewegingsles vielen in de smaak.
Ik vervolgde mijn les met echo-klappen. De kinderen konden goed meedoen, maar op een gegeven moment wist ik gewoon niet meer wat ik moest doen. Ik heb een aantal kinderen zelf ritmes laten verzinnen, wat heel goed ging. Toch ging ik wel heel snel, dat zei Christiane ook. Ze gaf me als tip dat ik de volgende keer veel langer hiermee door mag gaan, maar om het leuk te houden moet ik variëren met klappen, op de knieën slaan, vingers knippen, op tafel tikken, enzovoort.
Ik herhaalde hierna het liedje van vorige week, heel toevallig ook 'Dichtbij de kerstboom'. De kinderen kenden 'm nog goed, dus ook dit onderdeel was vrij snel klaar. Ook hierbij ga Christiane de tip om langer door te gaan. Variëren met dynamiek, de klas in groepjes verdelen en naar elkaar laten luisteren en andere opdrachten die het leuk houden. Wel jammer dat dit m'n laatste les was, anders had ik het zeker nog toegepast! Maar, dan toch nog even de vraag: 'Hoe kan ik zorgen dat ik niet als een sneltrein m'n les doorwerk, maar ook de rust kan vinden?' Niet alleen handig voor het basisonderwijs, maar ook fijn om te weten voor m'n stage op de middelbare school!
En toen kwam het leukste onderdeel van de les: de liedjesquiz! Ik vertelde de kinderen een verhaal over m'n kat die op het toetsenbord van m'n laptop ging liggen en allemaal knopjes indrukte. Doordat ze op die knopjes ging liggen zijn alle liedjes die ik de kinderen heb aangeleerd een beetje vreemd gaan klinken. Natuurlijk had ik de liedjes gewoon gespeeld op m'n piano en ze op de computer bewerkt; de liedjes werden achterstevoren, met echo, heel snel of heel langzaam, of een combinatie van dat alles afgespeeld. De kinderen waren heel enthousiast toen ik ze vertelde dat ik de liedjes ging laten horen, en toen ze wisten dat er een prijs mee te winnen viel, deden ze helemaal goed mee! Ik merkte dat de quiz nog vrij lastig was, omdat je bij sommige liedjes bijna niet kon horen wat het nou was. Uiteindelijk hadden toch veel kinderen meer dan 3 goed, dus ik ben heel trots op ze dat ze nog zoveel hebben onthouden van m'n lessen! We hebben met z'n allen een aantal liedjes nog een keer gezongen, met de nodige spelletjes (denk aan het 'Opstaan-en-weer-zitten-als-je-je-fruitsoort-hoort'-spelletje bij het liedje 'Fruitsalade' of de gebaren bij het liedje 'De zeppelin'). De kinderen hebben voor mij nog 'Jingle Bells' gezongen, dat Engels klonk best goed voor groep 4/5!
Natuurlijk had ik ze beloofd dat ze iets konden winnen met het spelletje, dus deelde ik m'n kaartjes met daaraan een kerstkransje en kerstballetje uit. Natuurlijk ontstond er wat gemopper bij de meiden toen er geen roze balletjes meer waren, maar gelukkig namen ze genoegen met oranje glitterballetjes. Ik wilde net zeggen dat ik het heel leuk heb gehad met de kinderen, toen juf Lesley opeens aan een leerling uit de klas vroeg om iets aan mij te geven. Komt 'ie aanlopen met een boekje met daarin tekeningen, verhaaltjes en gedichtjes van iedereen in de klas! Echt superlief. =) De kinderen riepen allemaal heel hard dat ze me zouden missen, en natuurlijk ga ik hen ook missen!
Morgen ga ik met Wendy voor de laatste keer naar De Boemerang, om te repeteren voor de kerstmusical van groep 6. Nog 1 keer genieten van de leerlingen, juffen en de sfeer op school, en dan is het helaas afgelopen. Maar wat heb ik het fijn gehad daar! =)
Wat hierboven staat was eigenlijk een soort vaste routine geworden. Ik ga het wel missen!
Maar goed, de blog moet natuurlijk ook gaan over je les, dus daar vertel ik nu over. Vandaag kwam Christiane voor de laatste keer bij ons kijken. Nadat ik thee voor d'r had gehaald gingen we bij Wendy's les kijken. Ze begon met een aantal geluiden die een drumstel maken, en de kinderen moesten op een plaatje aanwijzen waar die geluiden vandaan kwamen. Daarna moesten ze een drumstel nadoen. Als tweede deel had Wendy het aanleren van het liedje 'Dichtbij de kerstboom' gepland, waarbij ze een soort tekening had met 'trappetjes' die de toonhoogte aangaven die bij de woorden hoorden. Haar les was erg leuk om te zien!
Rond 10 over 11 liep ik even m'n klaslokaal in om m'n flesje water te pakken, zie ik opeens alle kinderen hun spullen opruimen. Toen realiseerde ik me pas dat het al tijd was om les te geven! Ik pakte snel m'n spullen, riep Christiane en Wendy naar binnen en begon met m'n les. Ik vertelde de kinderen dat het de laatste keer was dat ik muziekles zou geven aan ze. De nodige 'Ah's' en 'Jammer!'s' werden geroepen, want het is natuurlijk ook wel jammer, niet alleen voor hen, maar ook voor mij. Ik vroeg de kinderen wat ze nou het allerleukst vonden wat we gedaan hebben. Heel veel kinderen vonden alle liedjes heel leuk, maar ook de instrumenten- en bewegingsles vielen in de smaak.
Ik vervolgde mijn les met echo-klappen. De kinderen konden goed meedoen, maar op een gegeven moment wist ik gewoon niet meer wat ik moest doen. Ik heb een aantal kinderen zelf ritmes laten verzinnen, wat heel goed ging. Toch ging ik wel heel snel, dat zei Christiane ook. Ze gaf me als tip dat ik de volgende keer veel langer hiermee door mag gaan, maar om het leuk te houden moet ik variëren met klappen, op de knieën slaan, vingers knippen, op tafel tikken, enzovoort.
Ik herhaalde hierna het liedje van vorige week, heel toevallig ook 'Dichtbij de kerstboom'. De kinderen kenden 'm nog goed, dus ook dit onderdeel was vrij snel klaar. Ook hierbij ga Christiane de tip om langer door te gaan. Variëren met dynamiek, de klas in groepjes verdelen en naar elkaar laten luisteren en andere opdrachten die het leuk houden. Wel jammer dat dit m'n laatste les was, anders had ik het zeker nog toegepast! Maar, dan toch nog even de vraag: 'Hoe kan ik zorgen dat ik niet als een sneltrein m'n les doorwerk, maar ook de rust kan vinden?' Niet alleen handig voor het basisonderwijs, maar ook fijn om te weten voor m'n stage op de middelbare school!
En toen kwam het leukste onderdeel van de les: de liedjesquiz! Ik vertelde de kinderen een verhaal over m'n kat die op het toetsenbord van m'n laptop ging liggen en allemaal knopjes indrukte. Doordat ze op die knopjes ging liggen zijn alle liedjes die ik de kinderen heb aangeleerd een beetje vreemd gaan klinken. Natuurlijk had ik de liedjes gewoon gespeeld op m'n piano en ze op de computer bewerkt; de liedjes werden achterstevoren, met echo, heel snel of heel langzaam, of een combinatie van dat alles afgespeeld. De kinderen waren heel enthousiast toen ik ze vertelde dat ik de liedjes ging laten horen, en toen ze wisten dat er een prijs mee te winnen viel, deden ze helemaal goed mee! Ik merkte dat de quiz nog vrij lastig was, omdat je bij sommige liedjes bijna niet kon horen wat het nou was. Uiteindelijk hadden toch veel kinderen meer dan 3 goed, dus ik ben heel trots op ze dat ze nog zoveel hebben onthouden van m'n lessen! We hebben met z'n allen een aantal liedjes nog een keer gezongen, met de nodige spelletjes (denk aan het 'Opstaan-en-weer-zitten-als-je-je-fruitsoort-hoort'-spelletje bij het liedje 'Fruitsalade' of de gebaren bij het liedje 'De zeppelin'). De kinderen hebben voor mij nog 'Jingle Bells' gezongen, dat Engels klonk best goed voor groep 4/5!
Natuurlijk had ik ze beloofd dat ze iets konden winnen met het spelletje, dus deelde ik m'n kaartjes met daaraan een kerstkransje en kerstballetje uit. Natuurlijk ontstond er wat gemopper bij de meiden toen er geen roze balletjes meer waren, maar gelukkig namen ze genoegen met oranje glitterballetjes. Ik wilde net zeggen dat ik het heel leuk heb gehad met de kinderen, toen juf Lesley opeens aan een leerling uit de klas vroeg om iets aan mij te geven. Komt 'ie aanlopen met een boekje met daarin tekeningen, verhaaltjes en gedichtjes van iedereen in de klas! Echt superlief. =) De kinderen riepen allemaal heel hard dat ze me zouden missen, en natuurlijk ga ik hen ook missen!
Morgen ga ik met Wendy voor de laatste keer naar De Boemerang, om te repeteren voor de kerstmusical van groep 6. Nog 1 keer genieten van de leerlingen, juffen en de sfeer op school, en dan is het helaas afgelopen. Maar wat heb ik het fijn gehad daar! =)
zaterdag 12 december 2009
Het begint met een C en eindigt met redo.
Eindelijk heb ik tijdens het vele leren voor de tentamenweek een gaatje gevonden om heel even een credo te schrijven over de ideale muziekdocent. Helaas is de inspiratie ver te zoeken als je net 3 uur achter elkaar Klassieke Muziekgeschiedenis hebt zitten leren en ook nog een nieuwe stageles hebt voorbereid. Maar goed, toch even proberen iets zinnigs uit m'n toetsenbord te krijgen.
Mijn ideale muziekdocent is sowieso iemand die een beetje pedagogisch aangelegd is. Ik heb al vaak genoeg meegemaakt dat één van mijn docenten gewoon niet met z'n leerlingen om kon gaan en al ging schreeuwen als iemand ook maar een seconde van zijn planning afweek. Dat moet je dus niet hebben als docent. Het is belangrijk dat je goed met je leerlingen om kan gaan, ze begrijpt en naar ze luistert. Jij staat ten slotte als een soort voorbeeld voor de klas, en als je gaat schreeuwen bij elk klein dingetje, zullen de leerlingen steeds minder respect voor je krijgen.
Een (muziek)docent moet plezier hebben in het lesgeven. Als hij daar chagrijnig les staat te geven, zullen de leerlingen dit heel snel overnemen. Ze worden steeds minder gemotiveerd en doen uiteindelijk niks meer. Het is voor jezelf ook belangrijk dat je lol hebt in het lesgeven, anders ga je met tegenzin naar je volgende les uitkijken en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Wees vooral niet te streng, maar wel duidelijk. In één van de hoofdvaklessen hebben we een discussie gehouden over het verschil tussen streng en duidelijk zijn. Ik versta onder duidelijk zijn dat je op een leuke manier met de klas omgaat, maar toch duidelijk zegt wat de regels zijn. Je gaat niet schreeuwen als er iets gebeurt wat jij niet goed vindt, maar je legt duidelijk uit dat het niet toegestaan is en zet die leerling bijvoorbeeld even apart. Zo behoud je de goede sfeer in de les en de leerlingen begrijpen op deze manier meestal ook wel dat je bepaalde regels hebt. Daarvoor hoef je nog niet boos te worden!
Als je muziek gaat geven, denk ik dat je vooral je les goed voorbereidt moet hebben. Je moet goed nadenken over bijvoorbeeld het uitdelen van instrumenten, hoe je liedjes gaat aanleren of waarom je bepaalde dingen aan de kinderen wil leren. Ik heb van een aantal klasgenoten gehoord dat het soms helemaal niet goed ging bij een instrumentenles, omdat ze zomaar de instrumenten uitdeelden en verder niet echt hadden bedacht hoe ze het verder aan gingen pakken. Zelf vertel ik de leerlingen van tevoren welke regels er zijn voor het gebruik van instrumenten. Ze mogen in mijn les niet aan de instrumenten zitten totdat ik het zeg, en als ze het wel doen pak ik de instrumenten weer af. Dit moest heb ik helaas moeten toepassen m'n laatste les, maar daarna ging het wel weer goed.
Jeetje, dit klinkt gewoon als een soort van streng betoog! Ga nou niet denken dat mijn lessen allemaal helemaal super gaan, ik heb ook vaak genoeg meegemaakt dat dingen helemaal niet lekker liepen en dat ik dacht: 'En nu?'. Maar goed, dit was gewoon een huiswerkopdracht =P.
Om alles even samen te vatten: Heb gewoon veel lol in het lesgeven, maar denk aan je eigen regels!
Fijn weekend allemaal!
Mijn ideale muziekdocent is sowieso iemand die een beetje pedagogisch aangelegd is. Ik heb al vaak genoeg meegemaakt dat één van mijn docenten gewoon niet met z'n leerlingen om kon gaan en al ging schreeuwen als iemand ook maar een seconde van zijn planning afweek. Dat moet je dus niet hebben als docent. Het is belangrijk dat je goed met je leerlingen om kan gaan, ze begrijpt en naar ze luistert. Jij staat ten slotte als een soort voorbeeld voor de klas, en als je gaat schreeuwen bij elk klein dingetje, zullen de leerlingen steeds minder respect voor je krijgen.
Een (muziek)docent moet plezier hebben in het lesgeven. Als hij daar chagrijnig les staat te geven, zullen de leerlingen dit heel snel overnemen. Ze worden steeds minder gemotiveerd en doen uiteindelijk niks meer. Het is voor jezelf ook belangrijk dat je lol hebt in het lesgeven, anders ga je met tegenzin naar je volgende les uitkijken en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Wees vooral niet te streng, maar wel duidelijk. In één van de hoofdvaklessen hebben we een discussie gehouden over het verschil tussen streng en duidelijk zijn. Ik versta onder duidelijk zijn dat je op een leuke manier met de klas omgaat, maar toch duidelijk zegt wat de regels zijn. Je gaat niet schreeuwen als er iets gebeurt wat jij niet goed vindt, maar je legt duidelijk uit dat het niet toegestaan is en zet die leerling bijvoorbeeld even apart. Zo behoud je de goede sfeer in de les en de leerlingen begrijpen op deze manier meestal ook wel dat je bepaalde regels hebt. Daarvoor hoef je nog niet boos te worden!
Als je muziek gaat geven, denk ik dat je vooral je les goed voorbereidt moet hebben. Je moet goed nadenken over bijvoorbeeld het uitdelen van instrumenten, hoe je liedjes gaat aanleren of waarom je bepaalde dingen aan de kinderen wil leren. Ik heb van een aantal klasgenoten gehoord dat het soms helemaal niet goed ging bij een instrumentenles, omdat ze zomaar de instrumenten uitdeelden en verder niet echt hadden bedacht hoe ze het verder aan gingen pakken. Zelf vertel ik de leerlingen van tevoren welke regels er zijn voor het gebruik van instrumenten. Ze mogen in mijn les niet aan de instrumenten zitten totdat ik het zeg, en als ze het wel doen pak ik de instrumenten weer af. Dit moest heb ik helaas moeten toepassen m'n laatste les, maar daarna ging het wel weer goed.
Jeetje, dit klinkt gewoon als een soort van streng betoog! Ga nou niet denken dat mijn lessen allemaal helemaal super gaan, ik heb ook vaak genoeg meegemaakt dat dingen helemaal niet lekker liepen en dat ik dacht: 'En nu?'. Maar goed, dit was gewoon een huiswerkopdracht =P.
Om alles even samen te vatten: Heb gewoon veel lol in het lesgeven, maar denk aan je eigen regels!
Fijn weekend allemaal!
woensdag 2 december 2009
'Je staat al als een echte leerkracht voor de klas!'
Dat was de reactie van Christiane over m'n stage. Één van de grootste complimenten die je kunt krijgen als aankomend Docent Muziek!
Vandaag kwam Christiane dus kijken bij mij en Wendy op de Boemerang. Ik was eerlijk gezegd best nerveus, want dit keer zou ik vooral beoordeeld worden door iemand die mij 'opleidt' tot docent.
Ik kwam vanochtend om kwart over 8 m'n school binnenlopen met m'n zelfgemaakte papieren Pietenhuis opgerold onder m'n arm. Best lastig hoor, dat ding meekrijgen in de trein in de ochtendspits, maar dat was gelukkig gelukt. Ik heb 'm uitgerold en onder m'n tafel neergelegd, en rond half 9 kwamen de kinderen het lokaal binnen. Ik kreeg gelijk er al gelijk een paar vragen over, want wat was dat gele ding onder m'n voeten? Ik zei dat ze maar moesten afwachten. Nou vragen jullie je waarschijnlijk af waarom ik 'm had uitgerold: als je 'm te lang opgerold laat zitten wordt 'ie nooit meer plat en dat is heel vervelend ophangen. Maar goed, we gaan verder.
Om kwart over 9 was het Wendy's beurt om les te geven. Ik ging samen met Christiane achterin het lokaal zitten, en Wendy begon met tikken op tafel, elk stukje in een ander tempo. De kinderen moesten raden welke tikken bij Sinterklaas, de Pieten of het paard hoorden. Toen vertelde Wendy een verhaaltje met die woorden, en de kinderen mochten de ritmes tikken als ze een woord hoorden. Erg leuk, duurde wel vrij lang, maar de kinderen bleven betrokken bij de les. Daarna is ze verdergegaan met het kerstliedje wat Wendy en ik zelf geschreven hebben voor de Kerstmusical. Ook heeft ze er een soort 'band' bij bedacht, met verschillende instrumenten. Ik vond het leuk om weer eens bij haar te kijken. Daarna hebben we een tijdje zitten praten over Wendy's les, ze had zelf het gevoel dat het niet supergoed ging, ook omdat ze eigenlijk ziek was, maar Christiane en ik vonden het wel een hele leuke les.
Om kwart over 11 was het mijn beurt. Ik begon de les met de zin: 'Als ik dit teken doe, moeten jullie stoppen met mij napraten!' (dankjewel Anna, voor deze leuke inleiding). De kinderen begrepen eerst niet dat ze direct moesten beginnen met napraten, maar later ging het super. Ik heb daarbij wat stem- en ademhalingsoefeningen gedaan, ze konden het heel goed.
De kinderen moesten van mij geluiden bedenken die bij Sinterklaas horen. 'Toetoet' zei er één, een ander zei 'Hihihihi' en weer een ander maakte klikkende geluidjes met z'n mond. Toen zei ik dat ze iets anders moesten bedenken dan de geluiden die het paard maakt, maar alsnog waren er 4 kinderen die toch gingen hinniken of trappelen. Echt hoor, soms denk ik wel eens: 'Ik spreek toch geen Spaans ofzo?'. Maar het was wel leuk om te doen, zeker als de hele klas een paard nadoet. Hilarisch gewoon!
Hierna hing ik m'n Pietenhuis op het bord. Hierop stonden de letters 'O', 'E', 'A', 'U' en 'I'. Ik had een verhaaltje erbij bedacht, dat elke letter voor een kamer stond, de O van open (deur), de E van eetkamer, de A van afbakkamer, de U van uitpakkamer en de I van inpakkamer. In mijn enthousiasme ben ik helemaal vergeten dat verhaaltje erbij te vertellen, wat vooral Christiane erg jammer vond. Gelukkig vonden de kinderen het prachtig en ze luisterden goed naar me. Ik vertelde dat ze de letters eerst één voor één moesten zingen, en daarna vloeiend in elkaar over moesten laten lopen. Dit konden ze echt verbazingwekkend goed! Na deze oefening heb ik ze op de verschillende letters melodietjes laten zingen. Ze namen mijn toon ontzettend goed over en konden de melodietjes bijna vlekkeloos nazingen! Ik ben zo trots op ze =).
Oja, ze moesten ook nog zingen, want waar doe je anders die opwarmoefeningen voor? Nou, dat ging niet helemaal zoals ik had verwacht. Vorige week heb ik het liedje 'Een muis van drop' gedaan, en ik wilde dat deze week nog een keer herhalen. Wat bleek: Had Lesley dat liedje de hele week met de kinderen geoefend omdat ze het willen opvoeren voor Sinterklaas! Ik voelde me vereerd, dat ze een liedje wilden doen wat ik had aangeleerd, maar ik baalde wel, want daar ging een deel van m'n les =P. Gelukkig had ik nog een back-up-plan. Ik vroeg de kinderen welk liedje ze nog wilden zingen. Er werd genoeg geroepen, dus we konden gewoon verdergaan.
En toen was er 1 probleempje... Van een klasgenoot had ik gehoord dat Christiane het niet goed vindt als je het liedje aftelt met 1-2-3, je moet dat dirigerend doen, dus de maat slaan. En laat ik nou net heel slecht zijn in slagtechniek... Ik bedacht me ter plekke dat die klasgenoot dat had gezegd, dus ik probeerde maar een beetje de maat te slaan en de kinderen tegelijk te laten beginnen, maar dat ging dus echt heel slecht. Ik had er gewoon niet aan gedacht van tevoren, dus ik improviseerde maar wat. Dat was wel een hele goede tip voor mezelf: Van tevoren goed oefenen met dirigeren!
Een ander probleem was dat de kinderen zo vreselijk enthousiast waren dat ze maar gewoon begonnen te zingen als ik een liedje had gezegd. Eerst liet ik dat een beetje gaan, maar later heb ik daar wel op ingegrepen. Maar, zoals Christiane al zei, werd het gras een beetje onder m'n voeten vandaan gemaaid... Hier ga ik de volgende keer gewoon heel goed op letten en ze direct corrigeren als ze dit nog een keer doen.
Nog even een vraagje voor jullie: Ik vergeet soms m'n eigen regels, en dat stoort me heel erg. Ik probeer het zo leuk mogelijk te houden en ga soms te erg mee in m'n eigen enthousiasme, dat ik alles maar een beetje laat gaan. Ik heb dan wel een blaadje voor me liggen met daarop de regels, maar toch vergeet ik ze weer. Heeft iemand een tip voor me om me echt consequent aan m'n eigen regels te houden? 't Zou fijn zijn als iemand daar iets over kon zeggen!
Ik vond het in ieder geval wel een hele leuke dag, heel vermoeiend, nu ik dit typ vallen m'n ogen ook bijna dicht, maar ook weer heel leerzaam. Uiteindelijk was het helemaal niet erg dat Christiane kwam kijken, want ik heb er toch veel van geleerd! En natuurlijk was ik heel blij met het compliment van Christiane =).
Vandaag kwam Christiane dus kijken bij mij en Wendy op de Boemerang. Ik was eerlijk gezegd best nerveus, want dit keer zou ik vooral beoordeeld worden door iemand die mij 'opleidt' tot docent.
Ik kwam vanochtend om kwart over 8 m'n school binnenlopen met m'n zelfgemaakte papieren Pietenhuis opgerold onder m'n arm. Best lastig hoor, dat ding meekrijgen in de trein in de ochtendspits, maar dat was gelukkig gelukt. Ik heb 'm uitgerold en onder m'n tafel neergelegd, en rond half 9 kwamen de kinderen het lokaal binnen. Ik kreeg gelijk er al gelijk een paar vragen over, want wat was dat gele ding onder m'n voeten? Ik zei dat ze maar moesten afwachten. Nou vragen jullie je waarschijnlijk af waarom ik 'm had uitgerold: als je 'm te lang opgerold laat zitten wordt 'ie nooit meer plat en dat is heel vervelend ophangen. Maar goed, we gaan verder.
Om kwart over 9 was het Wendy's beurt om les te geven. Ik ging samen met Christiane achterin het lokaal zitten, en Wendy begon met tikken op tafel, elk stukje in een ander tempo. De kinderen moesten raden welke tikken bij Sinterklaas, de Pieten of het paard hoorden. Toen vertelde Wendy een verhaaltje met die woorden, en de kinderen mochten de ritmes tikken als ze een woord hoorden. Erg leuk, duurde wel vrij lang, maar de kinderen bleven betrokken bij de les. Daarna is ze verdergegaan met het kerstliedje wat Wendy en ik zelf geschreven hebben voor de Kerstmusical. Ook heeft ze er een soort 'band' bij bedacht, met verschillende instrumenten. Ik vond het leuk om weer eens bij haar te kijken. Daarna hebben we een tijdje zitten praten over Wendy's les, ze had zelf het gevoel dat het niet supergoed ging, ook omdat ze eigenlijk ziek was, maar Christiane en ik vonden het wel een hele leuke les.
Om kwart over 11 was het mijn beurt. Ik begon de les met de zin: 'Als ik dit teken doe, moeten jullie stoppen met mij napraten!' (dankjewel Anna, voor deze leuke inleiding). De kinderen begrepen eerst niet dat ze direct moesten beginnen met napraten, maar later ging het super. Ik heb daarbij wat stem- en ademhalingsoefeningen gedaan, ze konden het heel goed.
De kinderen moesten van mij geluiden bedenken die bij Sinterklaas horen. 'Toetoet' zei er één, een ander zei 'Hihihihi' en weer een ander maakte klikkende geluidjes met z'n mond. Toen zei ik dat ze iets anders moesten bedenken dan de geluiden die het paard maakt, maar alsnog waren er 4 kinderen die toch gingen hinniken of trappelen. Echt hoor, soms denk ik wel eens: 'Ik spreek toch geen Spaans ofzo?'. Maar het was wel leuk om te doen, zeker als de hele klas een paard nadoet. Hilarisch gewoon!
Hierna hing ik m'n Pietenhuis op het bord. Hierop stonden de letters 'O', 'E', 'A', 'U' en 'I'. Ik had een verhaaltje erbij bedacht, dat elke letter voor een kamer stond, de O van open (deur), de E van eetkamer, de A van afbakkamer, de U van uitpakkamer en de I van inpakkamer. In mijn enthousiasme ben ik helemaal vergeten dat verhaaltje erbij te vertellen, wat vooral Christiane erg jammer vond. Gelukkig vonden de kinderen het prachtig en ze luisterden goed naar me. Ik vertelde dat ze de letters eerst één voor één moesten zingen, en daarna vloeiend in elkaar over moesten laten lopen. Dit konden ze echt verbazingwekkend goed! Na deze oefening heb ik ze op de verschillende letters melodietjes laten zingen. Ze namen mijn toon ontzettend goed over en konden de melodietjes bijna vlekkeloos nazingen! Ik ben zo trots op ze =).
Oja, ze moesten ook nog zingen, want waar doe je anders die opwarmoefeningen voor? Nou, dat ging niet helemaal zoals ik had verwacht. Vorige week heb ik het liedje 'Een muis van drop' gedaan, en ik wilde dat deze week nog een keer herhalen. Wat bleek: Had Lesley dat liedje de hele week met de kinderen geoefend omdat ze het willen opvoeren voor Sinterklaas! Ik voelde me vereerd, dat ze een liedje wilden doen wat ik had aangeleerd, maar ik baalde wel, want daar ging een deel van m'n les =P. Gelukkig had ik nog een back-up-plan. Ik vroeg de kinderen welk liedje ze nog wilden zingen. Er werd genoeg geroepen, dus we konden gewoon verdergaan.
En toen was er 1 probleempje... Van een klasgenoot had ik gehoord dat Christiane het niet goed vindt als je het liedje aftelt met 1-2-3, je moet dat dirigerend doen, dus de maat slaan. En laat ik nou net heel slecht zijn in slagtechniek... Ik bedacht me ter plekke dat die klasgenoot dat had gezegd, dus ik probeerde maar een beetje de maat te slaan en de kinderen tegelijk te laten beginnen, maar dat ging dus echt heel slecht. Ik had er gewoon niet aan gedacht van tevoren, dus ik improviseerde maar wat. Dat was wel een hele goede tip voor mezelf: Van tevoren goed oefenen met dirigeren!
Een ander probleem was dat de kinderen zo vreselijk enthousiast waren dat ze maar gewoon begonnen te zingen als ik een liedje had gezegd. Eerst liet ik dat een beetje gaan, maar later heb ik daar wel op ingegrepen. Maar, zoals Christiane al zei, werd het gras een beetje onder m'n voeten vandaan gemaaid... Hier ga ik de volgende keer gewoon heel goed op letten en ze direct corrigeren als ze dit nog een keer doen.
Nog even een vraagje voor jullie: Ik vergeet soms m'n eigen regels, en dat stoort me heel erg. Ik probeer het zo leuk mogelijk te houden en ga soms te erg mee in m'n eigen enthousiasme, dat ik alles maar een beetje laat gaan. Ik heb dan wel een blaadje voor me liggen met daarop de regels, maar toch vergeet ik ze weer. Heeft iemand een tip voor me om me echt consequent aan m'n eigen regels te houden? 't Zou fijn zijn als iemand daar iets over kon zeggen!
Ik vond het in ieder geval wel een hele leuke dag, heel vermoeiend, nu ik dit typ vallen m'n ogen ook bijna dicht, maar ook weer heel leerzaam. Uiteindelijk was het helemaal niet erg dat Christiane kwam kijken, want ik heb er toch veel van geleerd! En natuurlijk was ik heel blij met het compliment van Christiane =).
Abonneren op:
Posts (Atom)
